Η σημερινή μέρα, η 3η Δεκεμβρίου, έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια στις συνειδήσεις των περισσοτέρων Ελλήνων, ως η  Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, την οποία ακούμε να τη χαρακτηρίζουν ως ημέρα ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και άλλα τέτοια κλισέ. Ωραία η θεωρία πάντα στο άκουσμα, αλλά από πράξεις… λίγα έως ελάχιστα πράγματα από ανθρώπους της εξουσίας εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Ημέρα περισυλλογής και σκέψης

Για τους μεν άρχοντες αν έκαναν ή όχι, όλα όσα έπρεπε εντός της εκάστοτε χρονιάς, στην οποία διοίκησαν, ώστε να βελτιώσουν την καθημερινότητα των ΑμεΑ μέσω της προσβασιμότητας, αλλά και μέσω της θεσμοθέτησης νέων νόμων που θα επέτρεπαν στα άτομα αυτά να μην αισθάνονται πολίτες 2ης κατηγορίας. Τους δε πολίτες όμως για το αν έπραξαν ορθά, ψηφίζοντας τους Χ άρχοντες κι αν εν τέλει οι έχοντες την εξουσία, εκπροσώπησαν όλες τις κοινωνικές ομάδες.

Δυστυχώς ή ευτυχώς μια μεγάλη αλήθεια είναι πως  η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα «πουλάει» όλο και περισσότερο πολιτικά και κοινωνικά. Βλέπουμε όλο και περισσότερα ΑμεΑ να πολιτεύονται και να αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης σε διάφορους οργανισμούς, να θέλουν δηλαδή να προσφέρουν και να βελτιώσουν τη μορφή της ήδη υπάρχουσας κοινωνίας. Αυτό φυσικά είναι το δίκαιο και το πρέπον μιας χώρας που θέλει να λέγεται δημοκρατική. Θα πρέπει να ακούει και να εμπιστεύεται ανθρώπους απ´ όλες τις κοινωνικοοικονομικές  ομάδες. Είναι όμως στα αλήθεια έτσι;

Το παράδειγμα της Κομοτηνής

Υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις. Οι αποδείξεις στη διαδρομή του χρόνου. Προσωπικά, θα ήθελα να αναφέρω πως λίγες πόλεις μέχρι σήμερα στην Ελλάδα για να μην πω η μοναδική και αδικήσω κάποια, έχουν κάνει τόσα πολλά πράγματα για τα Άτομα με Αναπηρία και αυτή δεν είναι άλλη απ´ την Κομοτηνή, η οποία το 2021 στα Ευρωπαϊκά βραβεία προσβάσιμων πόλεων έλαβε τη διάκριση, ως «η πόλη που αντιμετώπισε την προσβασιμότητα ως ευκαιρία».

Φυσικά η προσπάθεια αυτή της Κομοτηνής για μια πόλη προσβάσιμη, ξεκινά από το μακρινό 1990, από ανθρώπους που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τα κοινά, οι οποίοι βοήθησαν όχι μόνο στο θέμα της προσβασιμότητας, αλλά και γενικότερα με τη δημιουργία διαφόρων δομών στην αυτόνομη διαβίωση των ΑμεΑ.

Είναι αλήθεια, λοιπόν, πως η Κομοτηνή αγαπά και πιστεύει στη δύναμη των ΑμεΑ και το δείχνει στην πράξη και δεν έχει πλέον τίποτα να ζηλέψει στο ζήτημα της προσβασιμότητας σε σύγκριση με πόλεις διαφόρων χωρών όπως η Σουηδία, η Δανία, η Πολωνία που θεωρούνται πρωτοπόρες στο ζήτημα αυτό.

Μακάρι να παραδειγματιστούν, όμως κι άλλοι Δήμοι, απ´ το παράδειγμα της. Μόνο τότε θα έχει αξία η ενασχόληση όλων μας με τα κοινά και θα λέμε ότι πετύχαμε ως άνθρωποι, όταν όλοι οι πολίτες της εκάστοτε πόλης, θα αισθάνονται ίσοι μεταξύ ίσων.

Νεκτάριος Κανακάρης