Επικοινωνία: info@serraikanea.gr

Lifestyle

Τούλα Κουρτίδου: Η Σερραία που έμαθε στους Αμερικανούς να τρώνε μπουγιουρντί! (ΦΩΤΟ)

H ζωή της Τούλας Κουρτίδου ο ορισμός της έννοιας του Αμερικάνικου ονείρου...

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βαλτερό Σερρών. Οι γονείς της κυνηγώντας ένα καλύτερο αύριο έγιναν οικονομικοί μετανάστες και η Τούλα μεγάλωνε με την γιαγιά και τον παππού. Το μέλλον των κοριτσιών ήταν προδιαγεγραμμένο αλλά τα όνειρα της όμορφης κοπέλας που διψούσε για ζωή και διέπρεπε στον αθλητισμό ήταν μεγαλύτερα . Ένας παιδικός έρωτας έγινε η αφορμή να ανοίξει τα φτερά της . Γεμάτη ενθουσιασμό μετανάστευσε στην χώρα των ευκαιριών. Και τις ευκαιρίες τις άρπαξε από τα μαλλιά. Δούλεψε σκληρά και κατάφερε να ανοίξει ένα εστιατόριο στο Τάρπον Σπρινγκς διπλα ακριβως στον πιο γνωστο ποδηλατοδρομο της Φλόριντα όπου προσφέρει πεντανόστιμα πιάτα που ετοιμάζει με μεράκι. Από το μακρινό Τάρπον Σπρινγκς διηγείται στα SerraikaNea.gr την ιστορία της και πως η ζωή της έγινε ένα success story.



ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΛΑΖΑΡΟΥ



Aπό πού κατάγεστε;

Γεννηθηκα και μεγαλωσα στο Βαλτερο Σερρων, ενα χωριο καπου 30 χιλιομετρα απο την πανεμορφη πολη των Σερρων.



Και πώς πήρατε την απόφαση να φύγετε;

Στα δεκαεννεα μου, και με εντονη μεσα μου απο πολυ μικρη μια “δοση” φυγης, ακουλουθησα παρα τους ενδοιασμους φιλων και συγγενων, τον τοτε συντροφο μου που τον ειχα γνωρισει στα 16 μου χρονια. Μαλλον ασυνειδητα ηταν το “εισιτήριό” μου να φυγω και να ξεφυγω απο την καθημερινοτητα, την ρουτινα, τον οικογενειακο κλοιο, που τοτε φανταζε αβασταχτος.



Πώς ήταν η ζωή στις Σέρρες;

Μεγαλωσα με τον παππου και την γιαγια οπως πολλα παιδια τα τοτε χρονια, αφου οι γονείς μου με κληρο ξενητευτηκαν στην Γερμανια, και επεστρεψαν στην Ελλαδα οταν εγω ηδη ημουν 15 χρονων.
Το 1976 πηρα πρωτη θεση στο αλμα εις μηκος, 5.20 για την ακρίβεια, στους αγωνες στιβου Ανατολικης Μακεδονιας και Θρακης. Την εισοδο μου στη Γυμναστικη ακαδημια την ειχα σιγουρη, αλλα ουτε αυτο σταθηκε εμποδιο στα σχεδια μου.
Το να σπουδασω, να πιασω μια καλη δουλεια στο δημοσιο, να βρω ενα καλο παιδι να παντρευτώ, να μου παρουν οι γονεις μου ενα διαμερισμα για προικα, να κανω και κανα δυο παιδια, να μενουμε κοντα με τους γονεις μου για να τα μεγαλωσουν, και ολα τα αλλα που ακομα και τωρα ισχυουν, ουτε μου προσφερθηκαν, ουτε τα επεδιωξα, ουτε ενδιεφερε κανεναν απο την αμεση οικογενεια να μου υποταχθουν η να με παροτρύνουν. Την μονη αναφορα που εκανα στον πατερα μου για καποια μελλοντικα σχεδια να γινω αεροσυνοδος, ποδοπατηθηκαν και κατατάχθηκαν ως ακυρα και ακομα ως αμαρτωλα. “Τα καλα κοριτσια δεν γινονται αεροσυνοδοι” ειπε η γιαγια!!!



Πώς ήταν ο εγκλιματισμός στην Αμερική;

Τον Σεπτεμβρη το 1978 φτασαμε στην Βοστωνη και απο κει με μια λιμουζινα που θυμιζε τριαρι διαμερισμα μεταφερθηκαμε και εγκατασταθηκαμε στο Γουστερ της Μασσαχουσετης.
Ας προσθεσω οτι τιποτα δεν με αναγκασε να φυγω απο την Ελλαδα απλα και μονο ενας παιδικος ερωτας, και η αναγκη της φυγης. Η Αμερικη με δεχθηκε σαν μια καλοκαρδη δευτερη μανα, μου ανοιξε την αγκαλια της και μου εδωσε καθε ευκαιρια να “μεγαλωσω” και να δημιουργηθω.

Ποια ήταν τα πρώτα επαγγελματικά βήματα;

Στα εικοσι μιλουσα σχεδον την γλωσσα απταιστα, ανοιξα τα φτερα μου και εγινα ενα με τους ανθρωπους της. Συνηθισα και μου αρεσε ο τροπος ζωης. Η ελευθερια και η δυνατοτητα να δημιουργηθεις ασχετα φυλου, ρατσας, η χρωματος ηταν μια εντονη προκληση.
Με τον τοτε συζυγο μου, ανοιξαμε την πρωτη μας “επιχειρηση” (και το βαζω σε εισαγωγικα για λογους αυτονοητους, )ενα καφενειο στον δευτερο οροφο του Γουστερ σεντερ. Εκει εμαθα να κανω και γιαουρτι, που το σεβιραμε για πρωινο. Ηταν καφενειο με τα ολα του, τζογος, ξενυχτια, ποτο, τσιγαρα, βρισιες. Το κλεισαμε σε 6 μηνες και τον Ιούλιο του 1979 μετακομισαμε στην Φλοριδα, στην πολιτεια παραδεισο. Ακολουθησαν μερικα μικρα εστιατορια σε διαφορες περιοχες, στο Ταμπα Μπει, Στην Ταμπα, στο Χολιντει, στο Παλμ Χαρμπορ, οπου και κατοικω μονιμα απο τοτε.
Να και το ονειρο!!! Να ανοιξω ενα μικρο εστιατοριο, μονο πρωι και μεσημερι, πρωιναδικο που τα λενε στην Ελλαδα, τοσο μικρο που να μπορω να το χειριζομαι, και το διαχειριζομαι μονη μου.



Φαντάζομαι πως δεν ήταν όλα εύκολα...

Ας προσθεσω οτι το 1995 πηρα διαζυγιο και συνεχισα να εργαζομαι σε διαφορα εστιατορια ως σερβιτορα, ποτε 2 βάρδιες, ποτε τρεις, και ετσι μεγαλωσα τα δυο μου παιδα τον Τζημη και την Χριστινα, Δεκα χρονια, απο το 1995 μεχρι το 2005 μαγνητοφωνουσα καθε ιδεα, οσο και παραλογη και να ακουγοταν τοτε σε ενα μαγνητωφονακι χειρος που το κουβαλουσα παντα μαζι μου. Τον Φεβρουάριο του 2008 το ονειρο εγινε πραγματικοτητα. Υπεγραψα συμβολαιο για ενα χρονο και πηρα τα κλειδια του Toula’s Trailside Cafe, στο πανεμορφο, ιστορικο Ταρπον Σπρινγς, διπλα ακριβως στον πιο γνωστο ποδηλατοδρομο της Φλοριδας ιδου και το ονομα του.

Και ποιες είναι οι σπεσιαλιτέ σας;

https://www.facebook.com/ToulasTrailsideCafe/videos/10157325882345565/?t=4

Μεχρι τον Απριλιο που ανοιξα τις πορτες, επισκέφτηκα απειρα γειτονικα παρομοια εστιατορια, οχι για να παρω ιδεες τι θα βαλω στο μενου αλλα τι δεν θα βαλω.



Και ετσι ξεκινησα μονη, με μια σερβιτορα και καπου καπου και καποιον να πλενει τα πιατα. Αν δεν εβρισκα εργατη για λαντζα, το εκανα εγω η μετα την δουλεια αν δεν ημουν πολυ κουρασμενη, η την αλλη μερα το πρωι στις 5.
Το μενου ειναι αρκετα ιδιαιτερο, και διαφορετικο απο τα κλασικα πρωιναδικα. Συνδυασμος υλικων και γευσεων που δημιουργηθηκαν με αγαπη, και με εντονη την υπαρξη της δημιουργικότητας. Δεν σπουδασα σε καμια σχολη μαγειρικης, ουτε καν μ’αρεσει να μαγειρευω. Μ’αρεσει να δημιουργω.



Φανταζομαι πρωτα πως ο συνδυασμος θα βγει στην πραγματικοτητα, και μετα περιμενω το αποτελεσμα με αγωνια. Δεν μπορω να πω οτι παντα βγηκε οπως το ηθελα. Αλλες ιδεες απορρίπτονταν και αλλες ξαναδοκιμαζονταν με διαφορετικα υλικα, η με διαφορετικη ποσοτητα.



Bacon blueberry pancakes, ενα απο τα πιο ενδιαφεροντα πιατα στο μενου, ειναι συνδυασμος μυρτιλου και καλοψημενου και ψιλοκομενου, σχεδον τριμμενο μπεικον. Τολμηρο αλλα πεντανοστιμο.

Πείτε μας και την ιστορία για το μπουγιουρντί ...

Το 2015 οταν ημουν Ελλαδα για διακοπες, πηγα στην Ταβερνα Λακης Βαλτερο, και για πρωτη φορα δοκιμασα μπουγιουρντι. Περιττο να πω οτι ενθουσιαστηκα, και οταν γυρισα Αμερικη προσφερα το πιατο στο μαγαζι σαν σπεσιαλ της ημερας. Η μια μερα γινανε δυο, οι δυο μια βδομαδα, και στο τελος το προσθεσα στο μονιμο μενου και ειναι ενα απο τα πιο δημοφιλη πιατα. Προσφερεται με αυγα σαν ομελετα, σαν ορεκτικο με πιτα, η με κοτοπουλο τυλιγμενο σε πιτα. Η μεγαλη εκπληξη ειναι οταν τους εξηγω τι σημαινει η λεξη μπουγιουρντι. Ασχημα μαντατα. Οι περισσοτεροι Αμερικανοι ειναι αγνοι, ευκολοπιστοι και πολυ περιεργοι σχετικα με τα ηθη, εθιμα και, συνηθειες των Ελληνων και σιγουρα αλλων χωρων.



Η δουλειά πώς πάει;

Το πρωινο τα Σαββατοκυριακα ειναι κλασικη συνηθεια για τους Αμερικανους. Σαββατοκυριακο μπορει να περασουν και 300 ατομα την ημερα σε 6 ωρες.
Δουλευουμε 3 ατομα στην κουζινα, και τεσσερα μπροστα, με μενα σαν μπαλαντερ να βρισκομαι οπου χρειαζομαι. Ολοι που δουλευουν μαζι μου, ειναι υπεροχοι ανθρωποι, ειναι μαζι μου για πολλα χρονια και ειμαστε σαν μια μεγαλη οικογενεια. Δεν δουλευουν για μενα, αλλα δουλευουν με μενα. Η δικη τους προσωπικη επιτυχια ειναι και δικη μου και η δικη μου δικη τους.
Χρησιμοποιείτε στην κουζίνα σας σερραϊκά προϊόντα;
Η φετα, το ελαιολαδο, η ριγανη, ο βασιλικος, ειναι υλικα που επικρατουν στο μενου, και ειναι περιεχομενο σχεδον καθε λιχουδιας. Τον βασιλικο τον ξεραίνει η μητερα μου καθε χρονο και τον φερνω μαζι μου οταν ερχομαι Ελλαδα. Και ριγανη μυρωδατη απο το Φυτοσοφια, εταιρεια μιας κοντοχωριανης φιλης, με βιολογικα καρυκευματα και αλλα προϊοντα.


Υπάρχουν πολλοί Έλληνες εκεί;


Ένας στους δεκα κατοικους στο Ταρπον Σπρινγς ειναι Ελληνας, οι περισσοτεροι Καλυμνιας καταγωγης, αφου οι πρωτοι σφουγγαραδες αρχισαν να μεταναστευουν στο “χωριο” στις αρχες του 19ου αιωνα.

Στις Σέρρες καταφέρνετε να έρχεστε όσο συχνά θέλετε;

Στην Ελλαδα ερχομαι αρκετα συχνα τα τελευταια 5 χρονια. Δυο φορες το χρονο βεβαια σε σύγκριση με τους μεταναστες απο Γερμανια η αλλα κρατη της Ευρωπης δεν ειναι συχνα, αλλα αν σκεφτεις οτι απο το 2005 μεχρι το 2012 δεν ηρθα καθολου, τοτε 2 φορες το βλεπω ευλογια και τυχη. Εκτος απο την μητερα μου, τις αδερφες μου και τις οικογενειες τους εχω πολλους φιλους, άλλους που κρατήσαμε επαφη για 40 χρονια, και αλλους που επανασυδεθηκαμε μεσω Facebook (Gotta love Facebook) και κραταμε συχνη επαφη.

Από ότι καταλαβαίνω δουλεύετε πολύ. Μένει καθόλου χρόνος για χόμπι;
Λατρευω τα βουνα, μ’αρεσει η πεζοπορια στα καταπρασινα μονοπατια τους, και με καθε ευκαιρια οταν ειμαι Ελλαδα θα με βρεις να περπαταω καμια δεκαρια χιλιομετρα σχεδον καθημερινα, στην κοιλαδα των Σερρων ρουφωντας τον καθαρο αερα, και απολαμβανοντας την πανεμορφη φυση.



Η επιστροφή στην πατρίδα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σας;

Στην Αμερικη εζησα τα δυο τριτα της ζωης μου, εχω δυο παιδια και 5 εγγονια, και κλασικα εδω ειναι πατριδα μου. Το ονειρο μου ειναι να μπορω να μοιρασω τον χρονο μου στη μεση αναμεσα Αμερικη και Ελλαδα, αλλα η καρδια μου ειναι και θα ειναι για παντα στην Ελλαδα

Δείτε περισσότερα για την Τούλα Κουρτίδου εδώ: https://www.facebook.com/tkourtides?epa=SEARCH_BOX

και για το Toula's Trailside Cafe εδώ: https://www.facebook.com/ToulasTrailsideCafe/

Τα www.SerraikaNea.gr είναι μια διαδικτυακή ενημερωτική πύλη με ειδήσεις που αφορούν στις Σέρρες.